பனிமூட்டம் வெண்பொதியாய் சாலையில் கவிந்திருந்தது. உடலைத் துளைக்கும் டிசம்பர் குளிரிலிருந்து தப்பிக்க கனமான உல்லன் ஸ்வெட்டர்களை அணிந்து கொண்டு டில்லிவாசிகள் நடந்து கொண்டி ருந்தனர்.. அந்தக் குளிர் காலத்தில் அவசரமாய் அந்தக் கூட்டம் நடந்தது. ராணுவத் தலைமையகத்திலிருந்து வந்த அதிமுக்கிய தகவலொன்றை பிரதமர் அந்த ஆலோசனைக் கூட்டத்தில் விவாதித்தார்.. அரசாங்கத்தின் முக்கிய தூண்களாக விளங்கும் முக்கிய அமைச்சர்கள் மட்டும் கலந்து கொண்ட ரகசியக் கூட்டம் அது.

அந்த முக்கிய தகவல் கூறியது, இந்திய அரசுக்குச் சொந்தமான கார்கில் பகுதியில் பாகிஸ்தான் ராணுவம் கால் வைத்திருக்கிறது.

அதே நேரத்தில் தமிழ்நாட்டில் திண்டுக்கல்லுக்கு அருகில் உள்ள தாடிக் கொம்பு என்ற கிராமத்தில் பிறந்து வளர்ந்த ஊர்மிளா திண்டுக்கல்லில் உள்ள கல்லூரிக்குப் புறப்பட்டுக் கொண்டிருந்தாள்..

“அம்மா… இங்கே வைத்திருந்த என் பேனா எங்கே..?”

“ஏண்டி கத்தறே… உன் அப்பாதான் பால் கணக்கு எழுத எடுத்தார்.. அவரிடம் போய் கேளு” சத்தியவதி சிடுசிடுத்தாள்..

“காலேஜுக்குக் கிளம்பும்போதுதான் எல்லாத் தொல்லையும் அப்பா… அப்பா….” என்று அழைத்தபடி ஊர்மிளா வீட்டின் பின்புறக் கதவைத் திறந்து கொண்டு மாட்டுக் கொட்டிலுக்குச் சென்றாள்.. பால்கார முனியன் பாலை அளந்து கேனில் ஊற்றிக் கொண்டு இருக்க, அருகே ஓர் நோட்டில் பால் கணக்கை எழுதிக் கொண்டிருந்த ஜனார்த்தனம் நிமிர்ந்து ஊர்மிளாவைப் பார்த்து,

“என்னடாம்மா காலேஜுக்குப் போகலையா…?” என்று வினவினார்..

தகப்பனாரைக் கண்டதும் வேகம் மட்டுப்பட்டு தயங்கி நின்ற ஊர்மிளா, “இல்லப்பா… என் பேனா…” என்று இழுத்தாள்.

“ஓ…” என்று கையிலிருந்த பேனாவைப் பார்த்த ஜனார்த்தனம்..

“இது உன் பேனாவா… அவசரத்தில் எடுத்து வந்துட்டேன்..” என்று அவள் கையில் கொடுத்தவர்,

“ஏண்டாம்மா… உன் அம்மா எதுவும் சொன்னாளா..?” என்று கேட்டார்..

“இல்லையேப்பா.. என்ன விசயம்…?”

“உங்க அம்மாகிட்டப் போய் கேளு.. சொல்வா.. தம்பி சாப்பிட்டு விட்டானான்னு பார்த்தியா..? விளையாட்டுப் பையன் விளையாடிக்கிட்டே இருக்கப் போகிறான்..”

“சாப்பிட்டுட்டான்ப்பா.. ஸ்கூலுக்குக் கிளம்பிக்கிட்டு இருக்கான்..”

தந்தைக்கு பதில் சொல்லிவிட்டு உள்ளே வந்தவள் சத்தியவதியைப் பார்த்து “அம்மா அப்பா என்கிட்ட என்ன சொல்லச் சொன்னார்…?” என்று கேட்டாள்..

சத்தியவதி அவளுக்கான மதிய உணவை டப்பாவில் போட்டபடி,

“சாயந்திரம் சீக்கிரம் வரச் சொன்னார்…” என்றாள்.

“அது பிரச்னையில்லைம்மா… ஃபைனல் இயர் எக்ஸாம்தான் நடக்குது.. மதியம் வரைதானே பரிட்சை இருக்கும்.. மதியத்திற்கு மேல் லீவ்தானே… நீ ஏன் வீணாய் மதியச் சாப்பாட்டைக் கட்டிக் கொடுக்கிறே.. சரி சாயந்திரம் என்ன விசேஷம்..”

“உன்னைப் பெண் பார்க்க வருகிறார்கள்…”

“என்னது… ஏன் என்கிட்ட முதலிலேயே சொல்ல வில்லை…?”

“ஏண்டி படிப்பு இந்த வாரத்தோடு முடியுது.. அப்புறம் கல்யாணம் பண்ணிக்க வேண்டியதுதானே…”

“அது சரி… அதுக்கு வேற ஆளைப்பாரு… எனக்கும் வேலைக்குப் போகணும்.. இல்லேன்னா மேலே படிக்கணும்..”

“படிச்ச வரை போதும்.. நல்ல இடத்திலிருந்து கேட்டு வருகிறார்கள் அவங்க வந்து பார்த்து உன்னைப் பிடிச்சிருக்குன்னு சொல்லி விட்டால் உடனே கல்யாணம்தான்…”

“எனக்குப் பிடிக்க வேணாமா..?”

“உனக்கென்ன தெரியும். பாவம் சின்னப் புள்ளை நீ..”

“சின்னப் பிள்ளைக்கு எதுக்குக் கல்யாணம் பண்றீங்க..”

“போடி வாயாடி… இதைப் போய் உங்கப்பா கிட்ட கேளு.. டேய் பலராமா.. டிபன் டப்பாவை எடுத்துக்கிட்டியா…”

மகனை அதட்டினாள் சத்தியவதி.

ஊர்மிளாவின் மனம் சிணுங்கியது..

மாப்பிள்ளைக்கு பெண்ணைப் பிடித்திருந்தால் போதுமாம்.. அவளுக்கு அவனைப் பிடிக்க வேண்டாமா..? தன் தம்பி பலராமனின் திருமணத்தின்போது அவனிடம் இப்படிச் சொல்வார்களா..? ஒரு திருமணத்தில் துணையை நிர்ணயிக்கும் உரிமை ஆண்களுக்கு மட்டும் வழங்கப் படுவதேன்..? பெண்களுக்கு அந்த உரிமை மறுக்கப் படுவதேன்..?

“அக்கா.. நான் கிளம்பிட்டேன்..” பலராமன் கத்தினான்..

“ஏண்டா கூச்சல் போடறே.. நான் என்ன செவிடா..?” ஊர்மிளா தம்பி மேல் எரிந்து விழுந்தாள்..

“ஏய்.. உன் கோபத்தை அவன்கிட்ட ஏண்டி காட்டுற..?” சத்தியவதி அதட்டினாள்…

“அம்மா.. மாப்பிள்ளை யார்… என்ன வேலை பார்க்கிறார்னுகூட சொல்ல மாட்டியா..?”

“மிலிடிரியில் வேலை பார்க்கிறார்… ஊர் சோழவந்தான் பக்கத்தில் இருக்கும் மேலக்கால்.. ஒரே தங்கை, அப்பா அம்மா மட்டும்தான்.. போதுமா…” என்று கேட்டவாறு உள்ளே வந்தார் ஜனார்த்தனம்..

தாயிடம் மல்லுக்கு நின்றவள் தகப்பனிடம் எதிர்த்துப் பேச முடியாமல் தலை குனிந்தவாறு, “நான் காலேஜ் போகிறேன்..” என்று மெதுவான குரலில் கூறிக் கொண்டே கிளம்பினாள்.

பலராமன் பின்னே அமர்ந்து கொள்ள ஸ்கூட்டியைக் கிளப்பியவள் விரைவாக ஓட்டிக் சென்று மறைந்தாள்..

“என் கிட்டத்தான் உங்க மகளுக்கு வாய் கிழியும். உங்ககிட்ட வாய் அடைச்சுக்கும்… நானுன்னா இந்த விட்டில் எல்லோருக்கும் தொக்கு…” என்று குமைந்தாள் சத்தியவதி.

“எல்லோரும்ன்னு என்னையும் ஏண்டி சேர்த்துச் சொல்றே… நான்தான் நீ உட்காருன்னா உட்காருகிறேன்.. எந்திரின்னா எந்திரிக்கிறேனே…” என்று கொஞ்சலாய் கூறினார் ஜனார்த்தனம்..

“சரி.. சரி.. தள்ளியே நின்னு பேசுங்க.. பிள்ளைகள் படிக்கப் போய் விட்டால் போதுமே.. உங்களுக்குக் கட்ட விழ்த்து விட்ட மாதிரி இருக்கும். சாயந்திரம் ஊர்மிளாவைப் பார்க்க வர்றவங்களுக்கு அவளைப் பிடிச்சிப்போயி..”

“பிடிக்காமல் எப்படிப் போகும்..? என் மகள் அழகென்ன அறிவென்ன…?”

“தெரியுதில்ல… அவ கல்யாணம் பண்ணி புருஷன் வீட்டுக்குப் போயிட்டா பலராமன் படிக்க எப்படி டவுனுக்குப் போவான்..? ரெண்டு புள்ளைகளையும் டவுனுக்கு அனுப்பி படிக்க வைக்கிறோம்.. இப்ப அவன் அக்கா பின்னாலே வண்டியில் உட்கார்ந்து போய் வந்திடறான்.. நாள பின்ன எப்படி போய் வருவான்..? அடுத்த வருசம் பத்தாவது வேற வந்திடுவான்.. கவர்ன்மெண்ட் எஸ்.எஸ்.எல்.சி பரிட்சை.. டியூசனுக்கெல்லாம் போகணும்.. உங்களுக்கு அந்த நினைப்பெல்லாம் இருக்கறதில்லை..”

“அதுக்காக என் மகள் உன் மகனுக்கு டிரைவர் மாதிரி வண்டியோட்டிக்கிட்டே இருக்க முடியுமா..?”

“என் மகனாமில்ல… உங்களுக்கு மகள் தான் உசத்தி.”

“ஆமாண்டி.. அவள்தான் எனக்கு உசத்தி.. அவ பிறந்த பின்னால் தான் இரண்டு கறவை மாடு இருபது கறவை மாடாச்சு.. பத்து ஏக்கர் நிலம் முப்பது ஏக்கராச்சு.. ஓட்டு வீடு காரை வீடாச்சு…”

“ஆமாம்.. அவ பிறந்து வந்துதான் காடுகளுக்குப் போய் உழைச்சா.. மாடு, கன்றை குளிப்பாட்டி சாணி பொறுக்கி வரட்டி தட்டினாள்.. ஆணும், பெண்ணுமாய் நாம் ரெண்டு பேரும் உழைச்சோம்.. முன்னுக்கு வந்தோம்.. அதை விட்டுட்டு அவ பிறந்தாளாம்.. இவர் வளர்ந்தாராம்..” முகவாயைத் தோள்பட்டையில் இடித்துக் கொண்டாள் சத்தியவதி.

“மெல்லடி… மெல்ல.. நாடி பிச்சுக்கப் போகுது.. என் மகளை நான் அப்படித் தாண்டி தாங்கிப் பேசுவேன்.. உனக்கென்ன…? பலராமன் படிப்புக் கெடக்கூடாது அவ்வளவுதானே… அவனுக்கும் ஓர் வண்டியை வாங்கிக் கொடுத்துடறேன்.. அவன் பாட்டுக்குப் போய் வரட்டும.. என்ன நான் சொல்றது சரிதானே… இப்ப இட்லியைப் போடு பசி பிடுங்குது…”

கல்லூரியில் கடைசி ஆண்டின் இறுதித் தேர்வை எழுதிக் கொண்டிருந்த ஊர்மிளாவிற்கு மனம் சரியில்லை..

பொதுவாகவே கல்லூரியின் கடைசி ஆண்டின் கடைசி நாளில் பிரியும் மாணவ மாணிகளின் வேதனை சொல்லில் உரைக்க முடியாததாக இருக்கும். அத்தோடு மாலை பெண் பார்க்கும் படலம் வேறு மனதை அழுத்தியது.

“பேசாமல் மௌன ராகம் சினிமாவில் ரேவதி செய்தது போல வீட்டுக்கு நைட் பத்து மணிக்கு போடி…”

ஐடியா கொடுத்தாள் ஷகிலா.. ஊர்மிளாவைச் சுற்றி யிருந்த மற்ற தோழிகள் அதுதான் சரியென்றார்கள்..

“சேச்சே… அது தப்பு. என்னைப் பெற்றவர்களைப் பற்றி வந்தவர்கள் என்ன நினைப்பார்கள்..? அப்பா அம்மா விற்கு தலை குனிவை உண்டாக்க என்னால் முடியாது.”

“மாப்பிள்ளை என்ன வேலை பார்க்கிறார்ன்னு சொன்னே..?”

“மிலிடிரியாம்…”

“அப்போ… மீசையும் கீசையுமா ஒரு முரட்டு ஆள் வந்து உன்னை அலேக் பண்ணப் போறான்னு சொல்லு…”

“ச்சீ.. ஏண்டி நீ வேற… நானே இந்தக் கல்யாணத்தை எப்படி அவாய்ட் பண்ணலாம்ன்னு யோசிச்சுக்கிட்டு இருக்கேன்.. நீ அலேக் பண்ணுகிற வரை போயிட்ட…?”

“பேசாமல் பெண் பார்க்கிறவங்க முன்னாடி போய் நில்லு.. எப்படியும் உனக்குப் பிடிச்சிருக்கான்னு ஒரு வார்த்தை கேட்பாங்க… கேட்பாங்க இல்ல…?”

தந்தையின் நினைவில் மனம் கனிந்தது ஊர்மிளாவிற்கு..

“எங்கப்பா என்னிடம் கட்டாயம் கேட்பார்…”

“அப்போது மாப்பிள்ளை பிடிக்கவில்லைன்னு பட்டுன்னு சொல்லி விடு…”

தோழிகள் சொல்லிக் கொடுத்தார்கள்.. எல்லாரும் கூடிக் கூடிப் பேசி கடந்த நாள்களின் மகிழ்வை நினைவில் கொண்டு வந்து மனமேயில்லாமல் பிரிந்தார்கள்.

ஊர்மிளா வீடு திரும்பும்போது மணி மூன்றாகி விட்டிருந்தது.. பலராமன் வீட்டினுள்ளேயிருந்து ஓடி வந்து கொண்டிருந்தான்.. வண்டியை ஸ்டாண்ட் போட்டு நிறுத்திப் பூட்டியவள் சாவியை எடுத்துக் கொண்டு,

“எப்ப வந்த… எப்படி வந்தே..?” என்று கேட்டாள்.

“மதியம் ஸ்கூல் கட்.. அப்பா வந்து கூட்டி வந்தார்..” என்றான் அவன் வகுப்பை கட் பண்ணிய சந்தோசத்துடன்..

“ஏண்டா என்னைத்தானே பெண் பார்க்க வருகிறார்கள். நீ ஏன் வகுப்பை கட்டடிக்கணும்..?” என்று கடிந்து கொண்டாள் ஊர்மிளா..

“நீ மட்டும் மாப்பிள்ளையைப் பார்ப்பாய்.. நான் பார்க்க வேண்டாமா..?” என்று அவன் பதில் சொல்லவும் வீட்டில் பட்சணம் செய்ய உதவிக்கு வந்திருந்த பக்கத்து வீட்டுப் பெண்கள் சிரித்தார்கள்.

“ஏண்டா.. அவ கட்டிக்கப் போற.. நீ யாரு…?”

“நான் அவரோட மச்சினன் தெரியுமா..?” என்றபடி அவன் வெளியே ஓடிவிட்டான்.

“பலராமனுக்கு கொண்டாட்டத்தைப் பாரு.. அக்காவுக்குக் கல்யாணமின்னதும் இவனில்ல கிடந்து குதிக்கிறான்…”

அவர்கள் தங்களுக்குள் பேசிச் சிரித்துக் கொண்டார்கள்.. ஊர்மிளாவின் மனதில் தம்பியின்பால் அன்பு சுரந்தது.

வீட்டில் பட்சண வாடை நிரம்பியிருந்தது..

“ஏண்டி இப்படி மரமாட்டம் நிற்கிற… போ… போய் முகம் கழுவி பட்டுப் புடவை கட்டி.. தலையைப் பின்னி பூ வைச்சுக்க… நான் வந்து பீரோவில் இருக்கிற நகைகளை எடுத்துப் போட்டு விடறேன்..” சத்தியவதி விரட்டினாள்.

ஊர்மிளா முகம் கழுவி தலை வாரிப் பின்னினாள்.. தாய் எடுத்துக் கொடுத்த பட்டுச் சேலையைக் கட்டிக் கொண்டாள். உள்ளே வந்த சத்தியவதி கட்டி வைத்திருந்த மல்லிகைச் சரத்தை அவள் தலை நிறைய நீண்டு தொங்கும்படி அழகாக வைத்து விட்டாள்.

மகளின் காதுகளுக்கு கல் தொங்கட்டான்கள் போட்டு விட்டுக் கழுத்திற்கு கல் அட்டிகையும் ஆரமும் அணிவித்து விட்டு, கைகளுக்கு கல் வளையல்களை போட்டு விட்டவள் மகளின் அழகைக் கண்டு பிரமித்தாள்.

“என் கண்ணே! என் கண்ணே பட்டு விடும் போலிருக்குடி… எவ்வளவு அழகா அம்சமா இருக்கடி ராஜாத்தி.. போ.. போய் தம்பியைக் கூட்டிக் கிட்டு பெருமாள் கோவிலுக்குப் போய் விட்டு சீக்கிரம் வந்துவிடு. அம்மாவும் கூட வருவேன்… ஆனால் வேலை தலைக்கு மேல இருக்கு…”

தாடிக் கொம்பு என்ற அந்தக் கிராமத்தில் பிரசித்திப் பெற்ற பெருமாள் கோவில் இருந்தது. தேய்பிறை அஷ்டமி சமயத்தில் அங்குள்ள பைரவர் சன்னிதியில் முறையிட்டால் வராத கடன்கள் வசூலாகும்.. கடன்கள் சீக்கிரம் அடையும். தொல்லைகள் தீரும் என்பது காலம் காலமாகத் தொன்று தொட்டு இருந்தது வரும் நம்பிக்கை..

ஊர்மிளாவின் குடும்பம் யாதவ குலத்தைச் சேர்ந்தது. அவர்களுக்கு கிருஷ்ணன் தான் குலதெய்வம். வீட்டில் எந்த நல்ல காரியம் நடந்தாலும் அதற்கு முன்னர் பெருமாள் கோவிலுக்குப் போய் வணங்கி விட்டுத்தான் ஆரம்பிப்பார்கள்.. ஊர்மிளாவுக்கோ நராயணக் கடவுள் ஓர் நண்பன்.. பேசாமல் கடவுளிடம் போய் மனதைச் சொல்லலாம் என்று தம்பியைத் தேடிப் பிடித்து கோவிலுக்கு அழைத்தாள்.

“அக்கா… இப்பவே கல்யாணப் பெண் மாதிரி இருக்க..” என்று அதிசயித்தவனிடம்,

“வாடா கோவிலுக்குப் போய் வரலாம்…” என்று அழைத்தாள்.

எப்போதும் மறுக்கும் விளையாட்டுப் பிள்ளையான அவன் இப்போது தமக்கையின் மேல் எழுந்த திடீர் அன்பால் பேசாமல் தமக்கையின் கை பிடித்துக் கொண்டு கோவில் சென்றான்.

மனமுருக பெருமாளின் சன்னிதியில் நின்று அவள் வேண்டிக் கொண்டிருக்கும்போதே பலராமனை அவனது நண்பன் ஒருவன் அழைக்க அவன் ஓடி விட்டான்.

கண் மூடி பெருமாளிடம் மனதில் இருப்பதைக் கொட்டிக் கொண்டிருந்த ஊர்மிளா தம்பி சென்றதை அறியவில்லை.

வேண்டி முடித்து தீபாராதனை தட்டைத் தொட்டு அதன் ஜோதியை கண்ணில் ஒற்றிக் கொண்டு திரும்பியவள்,

“வாடா போகலாம்…” என்றபடி அருகிலிருந்தவனின் கரம் பிடித்து இழுத்தாள்.

“எங்கே போவது என்பதைச் சொன்னால் தேவலை” என்ற கனத்த ஆண் குரல் கேட்டுத் திடுக்கிட்டுத் திரும்பியவள் பதறிப்போய் அந்தக் கரத்தை விட்டாள்.

அங்கே உயரமாய் ஆஜானுபாகுவாய் பெரிய மீசையோடு ஒட்ட வெட்டப்பட்ட தலை முடியோடு அவள் அறியாத ஆண் ஒருவன் நின்றிருந்தான்.