Drama — நாடகம்

சந்தியா கண்களை மூடியபடி படுத்திருந்தாள்.. அவள் விழியோரமாக நீர் வழிந்து கொண்டிருந்தது… அவள் அறைக்கு வெளியே கைகளைப் பிசைந்தபடி நின்று கொண்டிருந்தாள் ஜானகி.. அவளருகில்

“அல்லித்தண்டு காலெடுத்து… அடிமேல் அடியெடுத்து… சின்னக் கண்ணன் நடக்கையிலே… சித்திரங்கள் என்ன செய்யும்…?” வாய்விட்டுப் பாடினாள் சந்தியா… அவளுக்கு எதிரில் தளர்நடை போட்டு வந்த…

அவனுக்கு அவளுடன் பேச நிறைய விவரங்கள் இருந்தன…  அவனுக்கு நினைவு தெரிந்த நாளிலிருந்து அன்று வரை அவன் வாழ்வில் நடந்த அத்தனை நிகழ்வுகளையும் அவளுடன் அவன் பகிர்ந்து கொண்டான்.. கரடி பொம்மை

அழகான சுவிட்சர்லாந்த்.. பணச் செழுமை மிகுந்த நாடு… ரகுநந்தனுடன் கைகோர்த்து அங்கே கால் வைத்த போது.. இதுபோல வெளிநாட்டில் சுற்றி வருவோம் என்று நினைத்தாவாது பார்த்திருப்போமா என்று அவள்

எதற்காக இப்படிப் பார்க்கிறான்..? அதுவரை அப்படியொரு பார்வையை அவன் பார்த்த தில்லை.. பட்டுக் கொள்ளாத அது போன்ற பார்வையை அப்போதுதான் அவன் பார்க்கிறான்.. அப்படிப்பட்ட பார்வையைக்கூட

“அட்டெண்சன் ப்ளீஸ்…” விமான நிலையத்தில் இருந்த ஒலிபெருக்கி அறிவித்துக் கொண்டிருந்தது… சந்தியாவின் பக்கம் திரும்பாமல் கையிலிருந்த பத்திரிக்கையில் கவனமாக இருந்தான் ரகுநந்தன்.. வழியனுப்ப

“ஷட் அப்..” சீறினாள் சந்தியா… “சந்தியா…” கல்பனா வாயடைத்துப் போனாள்… “யார்கிட்ட வந்து என்ன பேசிக்கிட்டு இருக்க..? என் புருசனின் நிழலைப் பற்றிப் பேச நீ யார்..? அவர் நிழல்கூட எனக்கு மட்டும்தான் சொந்தம்..

ரகுநந்தனின் ஈரத்தலையைத் துவாலையால் துடைத்து விட்ட போது.. அவன் ஈரமுகத்துடன் அவள் வயிற்றில் முத்தம் பதித்தான்…. ‘இவனுக்கு இதே பிழைப்பாய் போய் விட்டது..’ சட்டென்று விலகிக் கொண்டாள் சந்தியா..

சந்தியா.. உடல் நடுங்க காத்திருந்தாள்.. இனித் தப்பிக்க முடியாது.. இதோ இன்னும் கொஞ்ச நேரத்தில் ரகுநந்தன் அந்த முதலிரவு அறைக்குள் வந்து விடுவான்.. அவளை உரிமையோடு தொட்டு விடுவான்…

“என்னால அபிஷேக் அத்தானை மறக்க முடியலண்ணா…” பொய்மையும் வாய்மையிடத்து என்ற வள்ளுவப் பெருந்தகையின் வாக்கைத் துணைக்கு வைத்துக் கொண்டு மனமாரப் பொய்…