Drama — நாடகம்

அசோகனின் வீட்டு முன்னால் கார் வந்து நின்றது. அசோகனும், தியாகராஜனும் முன் கதவைத் திறந்து கொண்டு இறங்கினார்கள். அசோகன் காரின் பின் கதவைத் திறந்து விட காவ்யா இறங்கி உள்ளே அமர்ந்திருந்த

அர்ச்சகர் வந்து எல்லோரிடமும் இருந்து அர்ச்சனைத் தட்டைப் பெற்றுக் கொண்டார். பர்வதத்தின் முறை வந்த போது கொடுத்து விட்டு ‘காவ்யா, ரோகிணி நட்சத்திரம்’ என்றாள். பக்கத்தில் நின்றிருந்த பக்கத்து

மனதில் நினைத்ததை மெஸ்மாமி அப்படியே சொல்லி விட காவ்யா திகைத்தாள். ‘இவளென்ன யட்சினியா..? மனதில் நினைத்ததை மனதில் புகுந்து பார்த்தது போல் அப்படியே சொல்கிறாளே..’ என்று அவள்

வீட்டு வாசலில் இறக்கிவிட்ட அசோகன் போய் வருகிறேனென்று கூடச் சொல்லாமல் காரை கிளப்பிக் கொண்டு போக முயல காவ்யா தடுத்தாள். “கோவிலுக்கு போய் வந்தால் வீட்டில் ஒரு நிமிசமாவது உட்கார்ந்து விட்டுப்

காதல் வயப்பட்ட அசோகன் அவளை நெருங்கி சிவந்திருந்த அவள் முகத்தை தன்புறத்தில் திருப்பினான். அவன் முகம் பார்க்க வெட்கப்பட்டு அவன் மார்பில் முகம் புதைத்துக் கொண்டாள் அவள். எத்தனை முயன்றும்  அவள்

இரவு வீடு திரும்பும்போது மனதில் கடந்த சில நாட்களாக அரித்த வேதனை மறைந்து மனம் நிம்மதியாக இருந்தது. காவ்யாவை நிராதரவாக்கி விட்ட குற்றவுணர்வு இல்லாமல் அவள் தன் வீட்டில் தன் மனைவியென்ற

தனித்து விடப்பட்ட காவ்யா தயங்கி தரையில் அமர்ந்தாள். திறந்திருந்த கதவை அடைத்துவிட்டு வந்த அசோகன் அவள் எதிரிலிருந்த கட்டிலில் அமர்ந்தான். ஜன்னல் வழியே வந்த கடல்காற்று உடலை வருடியது.

அந்த அதிகாலை நேரத்திலும் பெருமாள் கோவிலில் கூட்டமிருந்தது. கோவில் வாசலில் எட்டு வேன்கள், ஆறு கார்கள் வரிசையாக அணி வகுத்து நிற்க அவற்றிலிருந்து அசோகனின் தெருவைச் சேர்ந்தவர்களும், அவனது டிராவல்

காவ்யா அவளுக்கென்று கொடுக்கப்பட்டிருந்த அறையை விட்டு வெளியே வரவேயில்லை. சாப்பிட்ட தாய்.. அதுவும் மற்றவர்களுக்காக.. பெயர் பண்ணிவிட்டு அறையிலேயே அடைந்து கிடந்தாள். அவள் மனம் சொல்ல முடியாத