Romance — காதல்

நான் நீயாக.. நீ நானாக.. வாழ்ந்திருப்போம் இவ்வுலகில்.. வாழ்ந்திடவா.. என் மன்னவனே..! ‘கவர்க்கல்..’

யுகங்கள் பல கடந்து.. உனக்காக நான்.. பிறந்து வந்திருக்கிறேன் என் காதலனே..! “ஆசையக் காத்தில தூது விட்டு..”

ஆரண்யத்தில் தொலைந்தவளை.. இருள் மருட்டுகிறது காதலனே…! விளக்காக நீயெனக்கு.. எனை மீட்டு இருள்விலக்கு..

உன்னை விட்டு விலகாத..உள்ளம் இது மன்னவனே..! உன் மீது என் மனது.. “இல்லைப்பா.. மயக்கத்தில்தான்

தொலைதூர தொடுவானை நான்..தொட்டு விட்டு வந்தது..உன் மீதான காதலால் அல்லவா..? “கட்டாயம் நீ போய்த்தான் ஆகனுமா..?”

சலனமற்ற பெண் மனதில்.. கல்லெறிந்து கலக்கி விட்டு.. வியாக்கினமா பேசுகிறாய்..? இந்த நொடிவரை அவன் யாரென்றே அவளுக்குத்

நீ வேண்டாம் என்ற போதும்.. விட்டு விலகும் நிலை வந்தபோதும்.. உனைத்தானே என் மனம் தேடும்.. தப்பியோட வழியில்லாமல் மாட்டிக்

எனைத் தேடும் உன் பார்வை.. எனக்கான உன் நேசத்தை நீ ஒளித்து வைத்தாலும் வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டிக்

யாரென்ன சொன்ன போதும்.. நீ மட்டும்.. என் வாழ்விற்குப் போதும்.. சித்தார்த்தனின் காரை தொலைவில் கண்டதும் மாளிகையின்

வனத்தில் தொலைந்திட விரும்பியே வந்தேன்.. ப்ரீதிக்கு உற்சாகமாக இருந்தது.. இறக்கைகள் இருந்திருந்தால் வானில் சிறகடித்துப் பறந்திருப்பாள்..