Romance — காதல்

மதிய உணவு உண்ண டைனிங் டேபிளில் அமர்ந்து ஒரு கவளம் எடுத்து வாயில் வைத்திருப்பாள் ரூபிணி. சபாபதி பதறி அடித்துக் கொண்டு ஓடி வந்தான். மூச்சிரைக்க தன் முன் வந்து நின்றவனைப் பார்த்து

ரூபிணி கொடுத்த கம்ப்ளெயின்ட்டை வாங்கிக் கொண்ட இன்ஸ்பெக்டர்… “ஓகே மேடம்… நீங்க போகலாம். பட் ஒன்திங்… நீங்கள் கம்ப்ளெயின்ட் பண்ணியிருக்கும் இந்த ஆள் பெரிய இடத்தில் வேலை பார்க்கிறவன்.

மணக்குளம் விநாயகர் கோவிலில் தோழிகள் நால் வரும் கண்மூடி நின்று வேண்டிக் கொண்டிருந்தனர். அர்ச்சகர் பிரசாதம் கொடுக்கவும் பெற்றுக் கொண்டு கோவிலை வலம் வந்து முன் பிரகாரத்தில் அமர்ந்தனர்.

வானம் நீலநிறமாய் காட்சி அளித்தது. அதில் வெண்ணிற மேகங்கள் பஞ்சுப் பொதியாய் நகர்ந்து கொண்டிருந்தன. ஒரு மேகத்தின் மீது பட்டுக் கம்பளத்தில் அமர்ந்திருப்பது போல் ரூபிணி அமர்ந்திருந்தாள். வட்ட வடிவமான

“இதுதான் உங்கள் சீட். வேலையில் சந்தேகம் வந்தால் ப்ரீதியிடம் கேளுங்கள். ஷி இஸ் எக்ஸ்பர்ட்.” என்று கூறியவாறு பக்கத்து சீட்டிலிருந்த ப்ரீதியை பார்வையால் விழுங்கினான் ஜவஹர். அவன் கூறிய எக்ஸ்பர்ட்

‘மகாலெட்சுமி ஜவுளி ஸ்டோர்ஸ்’ என்ற பெயர் பலகையைப் பார்த்தபடி அந்த நெரிசலான ரோட்டில் நடந்தாள் ரூபிணி. விழுப்புரம் ரெயில்வே ஜங்ஷனிலிருந்து அவளைப் போலவே வெளியே வந்த மக்கள் கூட்டம்…

நானின்றி நீயில்லை.. நீயின்றி நானில்லை..
தனஞ்ஜெயனும்.. கிருஷ்ணனும்.. இன்னும் அவர்களின் நெருங்கிய நண்பர்கள் சிலரும் சேர்ந்து.. டாடா சுமோ வண்டியை எடுத்துக் கொண்டு ஊரை நோக்கிப் பறந்தார்கள்.. ஊர்

அன்பே..! நான் உன்னடிமை.. நீயின்றி நானில்லை.. “தனா..” “என்னடா..”
“சாருலதா இன்றைக்கும் ஆஃபீஸ் வரவில்லை..” தனஞ்ஜெயனுக்கும் அது தெரியும்.. அவன் மனதிற்குள் அதைத்தான்

நீ விலகிப் போனாலும் நீயின்றி நானில்லை..
அந்த அகன்று விரிந்திருந்த ஆலமரத்தின் அடியில் கல்லினால் கட்டப்பட்ட மேடை அமைந்திருக்க.. அதன்முன் ஊர்ஜனங்கள் குழுமியிருந்தார்கள்.. “ஐயா.. வர்றாரு.. வழி