Romance — காதல்

மூர்த்தி முட்டாள் அல்ல.. விழுப்புரத்தில் ரூபிணியின் நிழலைத் தொட்டாலும் தன் தலை தன் உடலில் நிலைக்காது என்பதை நன்கு உணர்ந்தவன்.. ஹரிஹரன் ஓர் வேட்டையாடும் வேங்கை என்பதை நன்கு அறிந்தவன்.. முகம்

அதே ஹோட்டல்.. அதே மதிய உணவு நேரம்.. அதே ஏஸி ஹால்.. அதே அலுவலகப் பணியாளர்கள்.. ஜவஹர் தன் காதலில் வென்று விட்டதற்காக அலுவலகத்தாருக்கு விருந்து கொடுத்துக் கொண்டிருந்தான்..

ஹரிஹரனின் காதுகளில் தேன் பாய்ந்தது. எவ்வளவு இனிமையாகப் பாடுகிறாள் இவள்..?
ஹரிஹரனுக்கு இந்த அனுபவம் புதிது.. பெண்களைப் பார்த்திருக்கிறான்.. பழகியிருக்கிறான்.. ஆனால் எவர் மீதும் வராத

“நிற்காமல் ஓடினேன் ரூபிணி.. என் தாய்மாமனின் மடியில் போய் விழுந்தேன்.. அவர் திண்டிவனத்தில் இருந்தார்.. சாதாரண மில் தொழிலாளி.. என் அம்மாவின் அண்ணன்.. தொழிற்சங்கவாதி… கம்யூனிசக் கூட்டங்களில்

“இது புலிமேல் செய்யும் சவாரி ரூபிணி… நான் புலி வாலைப் பிடித்து விட்டவன்.. இனி இதை விட முடியாது.. என்ன ஒன்று இந்தப் புலி சைவப் புலி… ஆளை அடிக்கும்.. கொன்று திண்காது.. குறுக்கு வழியில் போகாது..

வேனை விட்டு இறங்கி மாடியேறி மற்ற தோழி களிடம் கையாட்டி விட்டு அறைக்குள் போய் ரூபிணி கதவைத் தாழிட்ட மறுகணம் அவளது செல்போன் ஒலித்தது. ‘அவன்தான்..’ அவள் மனதில் மணியடித்தது.ஓடிப்போய்

ஹரிஹரன் புலனடக்கம் இழந்தான்.. வாய் திறந்து.. தன் அந்தஸ்தை.. தன் பொருளாதார உயர்நிலை தரத்தை மறந்து வார்த்தைகளைச் சிதறவிடப் போனான்.. அந்த நொடியில் ரூபிணியின் கோபக் குரல் எழுந்தது..

ரூபிணியை அணைத்துக் கொண்ட ஜமுனா நந்தகோபால் பக்கம் திரும்பி, “இவள் ரூபிணி.. என் ஹாஸ்டல் ரூம் மேட் அன்ட் மை டியரெஸ்ட் பிரண்டு…” என்று அறிமுகப்படுத்தி வைத்தாள்..
“ஹலோ…” என்றான் நந்தகோபால்.

“ரூபிணி.. ரெடியா.. போகலாமா..” வாசவி அறை வாசலில் இருந்து குரல் கொடுத்தாள்..
“ம்ம்.. ரெடி.. போகலாம்…” கண்ணாடியில் தன்னைப் பார்த்துக் கொண்டாள் ரூபிணி.
‘ஆலிவ் கிரீன்’ என்று அழைக்கப்படும் பாட்டில்

ஜமுனாவின் வருங்காலக் கணவன் உயர்திரு. நந்தகோபாலன் ஜமுனாவைத் தேடி வந்து நின்றபோது முதலில் ஜமுனா அவன் தன் பெற்றவர்களின் செயலுக்கு மன்னிப்புக் கேட்டு வரதட்சணைக் கொடுமையை எதிர்த்து வீர