Drama — நாடகம்

திருமணம் முடிந்த கையோடு கார மங்களத்துக்கு கிளம்ப வேண்டும் என்று சொல்லி விட்டானாம் கருணாகரன்.. “காரமங்களமா..? என்னடி ஊர்பேரே காரமா இருக்கு..?” என்றாள் வத்சலா..

‘இனித் தப்பிக்க மார்க்கம் இல்லை..’ பதுமை போல கண்ணாடி முன்னால் அமர்ந்திருந்த சசிரேகா நினைத்துக் கொண்டாள்.. ஈரக் கூந்தல் உலர்வேனா என்று அடம் பிடித்துக் கொண்டிருக்க.. அவளது முகத்திற்கு

பாலைவனத்தின் சுடு மணலில் நடந்து கொண்டிருப்பவளின் கண் முன்னால் குளிர் நிழல் நிரம்பிய பாலைவனச்சோலை தென்பட்டால் அவள் என்ன செய்வாள்..? இளைப்பாற மாட்டாளா..? சசிரேகாவும்

பூக்கள் சொறிவதைப் போல மழை பூச்சாரலாய் சொறிந்து கொண்டிருந்தது.. அடித்துக் கொட்டிய மழை வேகம் தணித்ததில் ‘அப்பாடா’ என்ற ஆறுதல் தோன்றி விடவில்லை சசிரேகாவிற்கு.. தலைக்கு மேல் வெள்ளம் …

“கண்ணா..! உன்னைத்… தேடுகின்றேன்.. வா..
காதல் குயில்… பாடுகின்றேன் வா… உன்னோடுதான் வாழ்க்கை..! உள்ளே ஒரு வேட்கை..!” வேட்கை ததும்பும் அவன் பார்வையில் தொய்ந்து போனாள் சசிரேகா..!

அடித்து ஊற்றிய மழை காரின் முன் பக்க, பின் பக்க கண்ணாடிகளிலும், ஜன்னல்களின் கண்ணாடிகளிலும் பட்டுத் தெளித்து சாரை, சாரையாக வழிந்து கொண்டிருந்தது.. காரின் பின்பக்கச் சீட்டில் சாய்ந்து கொண்ட

தடக்.. தடக்..” சீரான வேகத்துடன் ஓடிக் கொண்டிருந்த ரயிலின் சப்தத்தைக் கூர்ந்து கவனித்தாள் வத்சலா.. “ஏண்டி..?” “உனக்கென்னம்மா..? நன்றிக்கடனைத் தீர்க்கிற கடமையை ஆற்றப் போகிறவ எதைப்

“கூக்கூ..” என்ற ரயிலின் ஓசையுடன்..
“ஊய்ய்..” என்ற மழையின் ஊதல் காற்றின் ஓசையும் சேர்ந்து கொண்டது.. சடசடத்துப் பெய்த மழை ஓய்வதாக இல்லை.. உயரமான மேட்டுப்பகுதியில் அமைந்திருந்த தண்ட

அடித்துக் கொட்டும் அடை மழை..! வானம் கிழிந்து விட்டதோ என்று பயந்து போனாள் சசிரேகா..! கையிலிருந்த செல்போனை அடிக்கடி பார்த்துக் கொண்டவளின் கண்கள் கலங்கின.. “ப்ம்ச்.. இதானே வேண்டாம்கிறது..