Romance — காதல்

கோயம்பத்தூரிலேயே பிரசித்தி பெற்ற ‘தரன் டெக்ஸ்டைல்ஸ்’ மில் ஓனர் கிரிதரனுக்கு பரணிதரன், பவித்ரா என்று இரண்டே பிள்ளைகள்.. அவரது மனைவி துளசி பெயருக்கேற்றார் போல சாத்வீகமான

அது அழகான காலைப் பொழுதாக இருந்தது.. அலம்பி விட்டதைப் போல சாலை இருந்தது.. முதல் நாள் அடை மழை விடாது பெய்தால் அப்படித்தானே இருக்கும் என்று இளங்கோ சொன்னான்.. ரசனைகளுக்கும் அவனுக்கும்

மகேஷ்வரனின் வீட்டில் சொந்த பந்தங்களும், ஊராரும் திரண்டு இருந்தனர்.. அவருடைய வீட்டில் ஏதோ ‘ஹோமம்’ வளர்த்து பூஜை செய்யப் போவதற்கான அறிகுறி தெரிந்தது.. ஊர் மக்கள் தங்களுக்குள்

மகேஷ்வரன் ஒரு சிலம்பாட்ட வீரர்.. கம்பை எடுத்துக்கொண்டு அவர் களத்தில் குதித்து விட்டால். பார்வையாளர்கள் பகுதியில் இருந்து ஆரவாரம் கிளம்பும்.. சிறுவயதில் இருந்தே.. அவரது முரட்டுத்தனமான உருவத்தையும்,

அலை கடலாய் கொந்தளித்த மனதை அமைதிப் படுத்த முயன்று கொண்டிருந்தாள் கஸ்தூரி.. இது அவளாக இழுத்துக் கொண்ட துன்பம். அவள் மட்டும் திருமணம் வேண்டாம் என்று சொல்லாமல் இருந்திருந்தால்… அவள்

துரைசிங்கம் கவலையில்.. சரவணனைக் கவனிக்க மறந்துவிட்டான்.. ‘நான் எவ்வளவு கஷ்டப்பட்டு.. என் மதிகெட்ட மாமனுக்கு மந்திரித்து வைத்திருந்தேன்.. ஒரே நிமிடத்தில் எல்லாத்தையும்.. என் மாமன் பெண்டாட்டியும்..

“என்னடா சொன்ன…?” “ஆமாம்.. சுரைக்காய்க்கு உப்பில்லைன்னு சொன்னேன்..” “என் அண்ணன்.. உனக்கு கஸ்தூரியைக் கட்டி வைக்க நினைத்தாரா..? இதை என்னை நம்பச் சொல்றாயா..?”

மகேஷ்வரனின் அறிவுக்கண்ணை திறக்க நினைத்தாள் காயத்ரி.. “ஏன்..?” அவர் புரியாமல் விழித்தார்.. “நான் உங்களிடம் கேட்டால்.. நீங்கள் அதே கேள்வியை என்னிடம் திருப்பிக் கேட்கிறீர்களா..? சரி.. இந்த

காலடியோசை தேய்ந்து மறைந்ததும், தன் மடியில் கிடந்த கஸ்தூரியின் முகத்தை தன் பக்கமாய் திருப்பினான் சரவணன்.. அவள் பார்க்க மறுத்தாள்.. “கஸ்தூரி..” அழுத்தமாய் அழைத்தான்.. “ம்..” அவளது குரலில் கண்ணீர்