Romance — காதல்

பொள்ளாச்சியின் பெருந்தனக்காரர் சோணாச்சலத்திற்கு இரண்டு புதல்வர்கள்.. முத்தவர் மருதாச்சலம்.. இளையவர் தணிகாசலம்.. அண்ணனும் தம்பியும் ஒற்றுமையாகத்தான் பாசப்பயிரை வளர்த்துக்

“அக்கா.. ப்ளீஸ்.. மலரை அடிக்காதீங்க..”
இந்துபிரியா மலர்நிலாவின் அருகே வந்து தலையைக் கோதி விட்டாள்.. அடிபட்ட கன்னத்தைத் தொட்டுக்கூடப் பார்க்காமல் வலியைப் பொருட்படுத்தாமல்

“வேண்டாம் சித்தப்பா..” விரல் நீட்டி எச்சரித்த மலர்நிலாவின் கன்னத்தில் ஓங்கி ஓர் அறை விட்டாள் மாலதி.. “யாரைப் பார்த்து விரல் நீட்டற.. அவர் உன் சித்தப்பா.. பெரியவங்களிடம் மரியாதை இல்லாமல்

“உன்னிடம் இதை நாங்க எதிர்பார்க்கலை மலர்..” அழுத்தம் திருத்தமான குரலில் குற்றம் சாட்டினார் வினோத்.. மலர்நிலா நிச்சயதாம்பூலத் தட்டுக்களை தட்டி விட்ட வேகத்தில் இந்துபிரியாவின் அண்ணன்

“ஆர் யு ஷ்யூர் இளங்கோ..”நூற்றி ஐந்தாவது முறையாக கேட்டான் பரணிதரன்.. பதில் சொல்லிச் சொல்லி வாய் வலித்தாலும்.. நண்பனின் பரவசத்திற்காக சக்தியைத் திரட்டிக் கொண்டு நூற்றி ஐந்தாவது

ஆழ்ந்த மை வண்ணத்தில் பட்டுப்புடவை..! கெட்டி ஜரிகையில் பார்டர்.. உடல் முழுவதும் தங்கப் புள்ளிகளாய் ஜரிகை.. ஜரிகை வண்ணத்தில் கைகளுக்கு மை வண்ண அன்னப் பறவைகள் வரிசை கட்டியிருக்கும்

நண்பகல் உணவு விருந்து போல இருந்தது.. வீட்டை நிறைத்து மகன்களும், மருமகள்களும், பேரன்களும், பேத்திகளும், பேரன் மனைவியும் குழுமியிருந்த சந்தோசத்தில் வேதாச்சலமும் சங்கீதாவும் ஒரு சுற்று பருத்ததைப் போல

“மலரு.. ஏ மலரு..” சங்கீதாவின் அழைப்பில் மலர்நிலவுக்கு சிரிப்பு வந்தது.. இது போல ராகம் போட்டுக் கூப்பிட வேண்டாம் என்று பலமுறை அவள் சொல்லிவிட்டாள்.. சங்கீதா..
“அதுக்கென்ன கண்ணு.. என்ற கண்ணு

இரண்டு பக்கமும் அடர்ந்து நின்ற தென்னந்தோப்புகளை ரசித்துப் பார்த்தாள் மலர்நிலா.. இயற்கையுடன் கூடிய குளிர்காற்றை சுவாசித்து எத்தனை நாள்கள் ஆயிற்று என்று ஏக்கமாக இருந்தது.. காற்றின்

காரை ஓட்டிக் கொண்டிருந்த பரணிதரனின் முகத்தில்தான் எத்தனை நிறைவு.. அவன் கண்களில் ஏக்கம் இருந்தது.. நெற்றியில் சுருக்கங்கள் இருந்தன.. ஆனாலும் அவனது மனது நிறைந்திருந்ததை முகம் பிரதிபலித்தது..