Romance — காதல்

திருமண மண்டபத்திலும் இந்தக் கதை தொடர்ந்தது.. “நான் ஹலோன்னு கூப்பிட்டால் தப்பு.. அதையே நீங்க கூப்பிட்டால் சரியா..?”
“ஸாரி..” “இப்படிச் சொல்லிட்டா சரியாய் போச்சா..?” “வேற எப்படிச் சொல்லணும்னு

நிச்சயதார்த்தம் நடந்த அன்று… நிவேதாவிற்கு முகுந்தனிடம் கேட்க.. நிறைய விசயங்கள் இருந்தன… “என்னங்க… தாம்பாளத்தட்டு ஒண்ணு குறையுதே.. வீட்டில் இருக்குமா..?”
“அம்மாகிட்ட கேளுங்க…” “நீங்க அந்த

“வார வெள்ளிக்கிழமை நிச்சயம் பண்ண வருகிறோமுன்னு அப்பாம்மா சொல்லி விட்டாங்க…” காபியை உறிஞ்சியபடி நிவேதா சொல்லவும் வாசவியின் முகம் மலர்ந்து விட்டது… சாரங்கபாணியின் முகத்திலும்

விழுந்து.. விழுந்து டி.வி.எஸ். அப்பாச்சியை துடைத்துக் கொண்டிருந்த மகனைப் பார்த்து…
“உனக்கு ஏன்டா இந்த வீண் வேலை…” என்று கேட்டார் சாரங்கபாணி.. “என்னடா கேள்வி கேட்கறே..? இன்ஜினீயருக்குப் படிச்சவன்

“முடியாதுன்னு சொல்லிடணும்” என்று மேகநாதன் கூறிய போது நித்தியானந்தன் தன் அதிர்வை வெளிப்படையாகக் காட்டினான்…
“ஏன்ப்பா அச்சாணியமா பேசறிங்க.. முடியாதுன்னு ஏன் சொல்லணும்..?” என்றான்

மாதங்கியை பார்ப்பதில் நித்தியானந்தன் மும்மரமாக இருக்க.. நிவேதாவின் பார்வை முகுந்தனின் பார்வையை சந்திக்க முயன்று தோற்றுக் கொண்டிருந்தது… இறுக்கமான முகுத்துடன் சங்கரனின் அருகே

“பையன் சாஃப்ட்வேர் என்ஜினியர். சொந்தமா கம்யூட்டர் கம்பெனி ஒண்ணை ஆரம்பிக்கணும்கிற பிளானோடு இருக்கான்..” சங்கரன் பதில் சொன்னார்.. அவரை நன்றியுடன் நிவேதா பார்த்து வைத்த பார்வை

ஒருவழியாய் மாதங்கியை ஹாலுக்கு அழைத்து வந்து விட்டார்கள்… அவளிடம் ஒருவித அமைதியும், மென்மையும் தென்படுவதைக் கல்யாணி கூர்ந்து கவனித்தாள்..
‘பொண்ணு சாதுவாகத்தான் இருக்கா..

வாராது வந்த மாமணியை தக்க வைத்துக் கொள்ள வேண்டுமில்லையா…? நிவேதா அதில் முனைப்பு காட்டினாள்… எந்த நொடியில் அவளுடைய அண்ணனுக்கு பார்க்க வந்திருக்கும் பெண்.. முகுந்தனின் தங்கைதான்

சொல்லுவது யாருக்கும் எளிதான ஒன்றுதான்.. ஆனால் சொல்லிய வண்ணம் செய்து முடிக்க வேண்டுமே.. அதுதானே முடியாத ஒன்று..?
நிவேதாவும் அப்படித்தான்.. முகுந்தனின் மனதை தன்னிடம் மீட்டுக் காட்ட முடியும் என்று