Romance — காதல்

தலையைப் பிடித்துக் கொண்டு சோர்வாக அமர்ந்திருந்த நிவேதாவின் முன்னால் சூடான காபித் தம்ளரை வைத்தாள் ரூபா… “அப்புறம் என்னடி ஆச்சு…?” “ஹஸ்பெண்ட் அண்ட் வொய்ஃப் சண்டைக்குள்ள வரக்கூடாதுன்னு

‘நினைக்கத் தெரிந்த மனமே – உனக்கு
மறக்கத் தெரியாதா…? பழகத் தெரிந்த உயிரே-உனக்கு விலகத் தெரியாதா…?’
கண்ணதாசன் என்னவோ.. எளிதாகக் கேட்டு விட்டார்.. ஆனால் அது எப்படி த்தியமாகும்…?

இப்படியா ஒரு பெண் விதண்டாவாதம் பண்ணுவாள்..? எந்தப் பக்கம் போனாலும்… அந்தப் பக்கம் வந்து வழிமறிக்கும் அவள் செய்த நிழல் யுத்தத்தில் முகுந்தனின் பொறுமை காற்றில் கரைந்து விட்ட

“ஹலோ..” என்றபடி.. எதிரே வந்து நின்ற முகுந்தனை ஒரு மார்க்கமாகப் பார்த்தாள் நிவேதா.. ‘என்ன இப்படிப் பார்த்து வைக்கிறா…’ முகுந்தனுக்குள் ஒரு வித ரசயான மாற்றம் நிகழ ஆரம்பிக்க.. அவசரமாக

“வாங்கண்ணா.. வாங்கண்ணி.. நீங்கள்ளாம் ஒரு வாரத்துக்கு முன்னாடியே வந்து நின்னிருக்க வேணாமா..? சரியா முகூர்த்த நேரத்துக்கு வர்றீங்களே..” குறைபடுவதைப் போலப் பேசிய அபிராமியின் முகத்தில் விரிந்த

ஆர்ப்பரித்துக் கொண்டிருந்தது கடல்.. மதியத்து சூரியன் தனது கதிர்களை உக்கிரமாக கடற்கரையின் மணலில் பாய்ச்சிக் கொண்டிருந்தான்.. அந்த மணல் வெளியில் மல்லாந்து படுத்து சூரியனை முறைத்துக்

இப்படிப்பட்டக் காதலை பிரதிபலிப்பவனா பாரதியை மறந்திருப்பான்..? ‘ஆனால் வர்ஷா..?’ இதுதான் பாரதியின் மன வேதனையாக இருந்தது.. காதல் தோல்வி எத்தகைய மனவலியைத் தரும் என்பதை

“முரளி என் மேல உயிரையே வைத்திருக்கார் மேம்.. அவர் காதலை நான் ஏத்துக்கிட்டதில அத்தனை பிரமிப்பு.. காலேஜோட பியூட்டி குவின் நீ.. வயது வித்தியாசம் பார்க்காம என் காதலை அக்செப்ட் பண்ணிக்கிட்டயேன்னு

‘அதோ அந்த வீடாத்தான் இருக்கனும்..’
மகிழம்பூ மரத்தை அடையாளமாக வைத்து பாரதியின் வீட்டை எளிதாக அடையாளம் கண்டு கொண்ட வர்ஷா காரை மரத்தடியில் நிறுத்தி விட்டு இறங்கினாள்..