Romance — காதல்

இனியும் பொறுப்பதிற்கில்லையென்ற வர்ஷாவின் தீர்மானத்தைத் தீவிரப்படுத்திக் கொண்டிருந்தாள் பாரதி… இலக்கிய விழா மேடையில் அவள் பாடப் போவதை அறிந்ததுமே வர்ஷாவின் பார்வை

காரை ஓட்டிக் கொண்டிருந்த வினோத் பேச வில்லை.. ஆழ்ந்த சிந்தனையிலிருந்தான்.. அது அவனுக்கு பொருத்தமாக இருந்தது.. வாயடிக்கும் வானரமான ரமேஷீம் மோன நிலையில் இருந்ததுதான் பொருத்தமாக

சந்தன நிறமென்றும் சொல்ல முடியாத, வெந்தய நிறமென்றும் சொல்ல முடியாத இடைபட்ட நிறத்தில் ஜரிகை வேலைப் பாடுகளுடன் கூடிய சேலையை அணிந்திருந்தாள் பாரதி.. காதுகளில் ஜிமிக்கி..

“பிடிங்கடா அவளை..” பாரதியைப் பார்த்ததும் இந்த வார்த்தைகளைத்தான் சொன்னான் முரளிதரன்.. அதைக் கேட்டதும் கதாநாயகியை கை காட்டி நம்பியார் கைகளைப் பிசைந்தபடி சொல்வதைப் போல பயந்து போனாள் பாரதி..

மகிழம்பூ மரம் இருந்த வீட்டின் வாசலில் கார் நின்றது.. “இதுதான் சங்க இலக்கியங்களில் வர்ற கௌன்றை மரமா..?” மரத்தை அண்ணாந்து பார்த்த ரமேஷ் கேட்டான்..
“உனக்கு சங்க இலக்கியம் கூடத்

காரில் ஒலித்த குத்துப் பாடலுக்குத் தாளம் போடுகிறேன் பேர்வழியென்று காரைக் குலுக்கிக் கொண்டிருந்தான் ரமேஷ்.. “ஒழுங்கா சீட் பெல்ட்டைப் போட்டுக்கிட்டு உட்காருடா.. இல்லைன்னா.. வழியிலேயே

“என்னைக் காணவில்லையே நேற்றோடு..
எங்கும் தேடிப் பார்க்கிறேன் காற்றோடு..
உயிர் ஓடிப் போனதோ உன்னோடு.. அன்பே..! அன்பே..!” உயிரை உருக்கும் விதத்தில் ஸ்வரம் தப்பாமல், பிசிறில்லாத குரலில் பாடிக்

“அங்கேயென்ன பார்வை..? ஸ்டேண்ட் – அப்..”
முரளிதரன் பள்ளி மாணவனை அதட்டியதைப் போல ரமேஷை அதட்டி வைக்க.. அவன் மாணவிகளைப் பார்த்தபடி எழுந்து நின்றான்.. உள்ளங்கையால் வாயைப் பொத்திச் சிரித்த

“ஹலோ.. மேம்..” அடையாளம் தெரியாமல் யோசிப்பாள் என்றுதான் வினோத் நினைத்தான்.. அவளோ இதமான அவளது பிரத்யேகப் புன்னகையுடன்.. “ஹலோ.. எப்படியிருக்கீங்க..?” என்றாள்.. “என்னை

காலையில் விழித்த போதே மனதுக்குள் ஒர் புத்துணர்வு ஏற்படுவதைப் போல உணர்ந்தான் முரளிதரன்.. காபி கொண்டு வந்த அபிராமியிடம் சிரித்த முகமாக. “குட்மார்னிங்..” சொல்லவும் செய்தான்.