Romance — காதல்

சந்தோஷ் உதட்டைக் கடித்துக் கொண்டு யோசித் தான்.. பெற்றவர்கள் என்ன செய்கிறார்கள் என்று திரும்பிப் பார்த்தான்.. உறவினர்களின் கூட்டத்தின் மத்தியில் அமர்ந்து கொண்டு அவர்கள் கலகலப்பாய்க்

வாசவி அடிக் கண்ணால் மற்றவர்கள் தங்களைக் கவனிக்கிறார்களா என்று கவனித்தாள்.. ‘நல்லவேளை.. யாரும் பார்க்கலை..’ என்று நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட்டவள்.. அவனை முறைத்தாள்.. அவன்

“ஒன்றைத் தெரிந்து கொள் ஆஷா.. நான் என்றைக்குமே என் பண வசதியை உயர்த்திச் சொல்லிய தில்லை..” “ஆனால்… நீ வசதியில் குறைவானவன்னும் சொன்னதேயில்லையே..”
“ஷட் அப் ஆஷா.. எனக்குன்னு ள்ளாச்சியில்

“நீ கேட்பாயா வாசவி..? நான் ஏழையாக இருந்தாலும் நீ அதை உன் பேரண்ட்ஸிடம் கேட்பாயா..?” “கட்டாயம் கேட்பேன்..” “ஏன்..?” “தெரியவில்லை.. எதனால்ன்னு என் மனதிற்குப் பிடிபடவில்லையே.. கொஞ்ச

சில நேரங்களில் நம்மையறியாமல் நமக்குள் சில மாற்றங்கள் நிகழ்ந்து விடுவதுண்டு.. அன்று.. அந்த அந்தி மயங்கி.. இரவு வந்த நேரத்தில் அப்படியொரு ரசாயன மாற்றம் வாசவிக்குள் நிகழ்ந்து விட்டது..

மெலிதான இரவு நேரத்தின் இதமான பூங்காற்று மேனி வருடிச் செல்ல.. மனதிற்குள் இதமாக உணர்ந்தாள் வாசவி.. அவளுக்குப் பழக்கமில்லாத பெர்ப்யூமின் நறுமணம் நாசியைத் தொடத் திரும்பிப் பார்த்தாள்.

மேடையில் வேலைப்பாடுகள் செய்த நாற்காலி போடப்பட்டு.. அதில் சுகந்தி அமர வைக்கப்பட்டிருந்தாள்.. பெண்மணிகள் எல்லோரும் வரிசையாய் மேடைக்குப் போய் நலங்கு வைத்துவிட்டு வந்தார்கள்..

ஜானகி.. மேடையில் சிறுமியின் காதைப் பிடித்துத் திருகிக் கொண்டிருந்த வாசவியை ஆர்வத்துடன் பார்த்தாள். “பொண்ணு அழகாய்த்தான் இருக்கிறாள்..” என்று ராமகிருஷ்ணனின் பக்கம் திரும்பிக் கூறினாள்..

“வசீகரா.. என் நெஞ்சினிக்க.. உன் பொன் மடியில்.. தூங்கினால் போதும்..” திருமண மண்டபத்திலிருந்து பாடல் ஒலித்துக் கொண்டிருந்தது.. வசீகரமாய்ச் சிரித்துக் கொண்டே அருகில் நின்று ண்டிருந்தவனைக்

வாசவிக்கு ரத்தம் உச்சந்தலையில் பாய்ந்தது போல் ‘கிர்’ரென்று ஆகிவிட்டது.. அவன் கண் சிமிட்டியதை வேறு யாரும் பார்த்து விட்டார்களோ என்ற பயத்துடன் சுற்று முற்றும் பார்த்தாள்.. எல்லோரும் திருமண வீட்டின்