Romance — காதல்

“வாம்மா.. வா..” திலகம் வரவேற்க.. காரிலிருந்து இறங்கி வீட்டுக்குள் வந்தாள் சரஸ்வதி.. “அப்பா வீட்டிற்கு வந்தேன்… சுகந்தியின் கல்யாணத்திற்கு என்னால் வர முடியவில்லை.. ஏழெட்டு மாதங்கள் ஓடிப்

வாசவியின் முகத்தில் சோகம் நிலவியது.. அவள் கண்களில் இருந்து தாரை.. தாரையாய்க் கண்ணீர் பெருக் கெடுத்து வழிந்து கொண்டிருந்தது.. அதைத் துடைத்து விடக் கரம் நீட்டிய சந்தோஷ் வாசவியின் அனல்

“வாசவி..! உன்னுடன் நான் பேச வேண்டும்..”
சந்தோஷின் குரல் ஏன் இத்தனை இறுக்கத்துடன் ஒலிக்கிறது என்ற யோசனையுடன் வாசவி பதிலுக்கு வினவினாள்.. “எங்கே பார்ப்பது..?” “உன்

“ஹலோ.. அக்கா.. நான் சுமதி பேசுகிறேன்..”
“சொல்லு சுமதி.. எப்படியிருக்கிறாய்..”
“நான் நல்லாத்தான் இருக்கிறேன்.. இங்கே அண்ணாவின் விசயம் நீ கேள்விப்பட்டாயா..?”
“தம்பியின் கல்யாண விசயம்தானே.. கேள்விப்

வாசவி.. சந்தோஷின் மார்புக்குள் ஏறக்குறைய முகத்தைப் புதைத்துக் கொண்டு.. சத்தமில்லாமல் குலுங்கி அழுது கொண்டு இருந்தாள்.. அவளது மெலிதான தேம்பல் ஒலி அவளது காதலின் அளவீட்டை உணர்த்த..

சந்தோஷ்.. மேடையேறிய வாசவியைப் பார்த்துக் கொண்டே அங்கிருந்த சேரில் அமர்ந்து.. கால் மேல் கால் போட்டுக் கொண்டான்.. ‘இவளுக்குப் பாடத் தெரியுமா..?’ அவனுக்குள் எதிர்பார்ப்பு

“நீங்கள் ஒன்றைக் கவனித்தீங்களா பெரியம்மா..” “எதைச் சொல்கிறாய்..?”
“இந்தச் சுகந்தியின் நாத்தனார் இருக்காளில்ல..” “வாசவியையா சொல்கிறாய்..?” “அந்த வாயாடியைத்தான்

சுமதிக்கு கழுகு விழிகள்… சந்தோஷின் முகத்திலிருந்த காதலையும்.. வாசவியின் முகத்திலிருந்த வெட்கத்தையும் கணித்து விட்டன.. அவளால் அவை கூறிய செய்தியை ஜீரணித்துக் கொள்ள முடியவில்லை..

வாசவி பட்டுப் புடவையில் அழகாக இருந்தாள்.. வருகின்றவர்களுக்குப் பன்னீர் தெளித்தபடி.. சந்தோஷ் படியேறி வருவதையே கவனித்துக் கொண்டிருந்தாள்.. அவள் தன்னைப் பார்ப்பதை உணர்ந்த சந்தோஷ்.. லேசாகக்

வாசவி பயத்தில் அலறப் போனாள்.. அவள் வாய் பொத்தித் தடுத்தவன்.. “ஸ்ஸ்.. பயப்படாதே வாசவி.. நான்தான்..” என்றான். “இப்படியா பயமுறுத்துவீங்க..? சரி.. ஏன் வரச் சொன்னீங்க.. சொல்லுங்க.. நான் சீக்கிரம்