Romance — காதல்

அன்று ஊர்மிளா பெற்றுக் கொண்ட கடிதத்தில் லட்சுமணன் இவ்வாறு எழுதியிருந்தான்…
‘அன்பான ஊர்மிளா, பாகிஸ்தானியருடன் நடந்த சண்டையில் எனது சகாவும் நண்பனுமான சோல்ஜர் ரஹீம் படுகாய

தயாநிதியும், ஈஸ்வரியும் ஊர்மிளாவும் பெற்றோரை வரவேற்று குறையின்றி உபசரித்தனர்.. “நாங்க ஊர்மிளாவை எங்களுடன் கூட்டிப் போய் கொஞ்ச நாள் கூட வைத்திருந்து அனுப்புகிறோமே..” னார்த்தனம்

பண்டைய காலத்தில் சிற்றரசுகளாக சிதறிக் கிடந்த நம் இந்தியத் திருநாட்டை ஒரு குடையின் கீழ் கொண்டு வந்தது முகலாய ராஜ்யம்.. ஒன்றுபட்ட இந்தியாவை அடிமைப்படுத்தி அதைத் துண்டு படுத்திக்

தயாநிதியின் வீடு அந்த ஊரில் மிகப் பெரிய வீடு.. அந்த வீடு இருந்த தெருவும் மிக அகலமானது.. அந்தத் தெருவை அடைத்துப் பந்தல் போட்டிருந்தார்கள்.. தயாநிதியின் வீட்டு ஹால் மிகப் பெரியது.. அதில் மணவறை

அழகுமிகு பெருமாளின் வதனம் தீபாராதனை ஒளியில் புன்னகையுடன் பிரகாசித்தது.. ஜனார்த்தனத்தின்  குடும்பத்தினரும். அவரது உறவினரும் கண்மூடி பிரார்த்தனை செய்து கொண்டிருந்தார்கள்.. குருக்கள் தீபாராதனைத்

லட்சுமணன் ஒன்றும் தெரியாத அப்பாவி போல் மிகப் பவ்யமாய் அவள் முகம் பாராமல் நின்று கொண்டிருந்தான்.. சத்தியவதி பரபரப்பாய் சமையலறைக்குள் போய் அடுப்பைப் பற்ற வைத்தாள்.. “ஏண்டி ஊர்மிளா… மாப்பிள்ளை

ஊர்மிளா தவித்துப் போனாள்… அவள் எழுந்திருக்க வேண்டுமானால் அவன் வழிவிட வேண்டும்.. அவனோ ‘வழிவிடவா நான் இங்கு வந்து உட்கார்ந்திருக்கிறேன்…?’ என்பது போல் சட்டமாய் அமர்ந்திருந்தான்.. அத்தோடு

ஒரு புயலாய் வந்து அவள் மனதை சூறையாடி விட்டுச் சென்று விட்டான் லட்சுமணன்..
ஊர்மிளா தன் வசம் இழந்தாள்.. நேற்று வரை தோன்றாத தவிப்பு இன்று அவளிடம் தோன்றியிருந்தது.. அவள் எண்ணம் கவர்ந்த

விழி உயர்த்திப் பார்த்தவள் விழிகளைத் தாழ்த்திக் கொண்டு வீட்டிற்குள் சென்று மறைந்தாள். அவள் பின்னாலேயே பார்வையால் துழாவியவன் உள்ளே எக்கிப் பார்க்க முனைய,
“பார்த்து மாப்பிள்ளை… கழுத்து

இந்திய எல்லைப் பகுதியில் பதட்டம் நிலவியது.. பனி, மழை என்று பாராமல் இரவு, பகல் கண் விழித்துக் காவல் காத்தும் இந்திய மண்ணில் பாகிஸ்தானியர் கால் ஊன்றி விட்டனரே என்ற ரத்தத் துடிப்பு ஒவ்வொரு