Romance — காதல்

பனிமூட்டம் வெண்பொதியாய் சாலையில் கவிந்திருந்தது. உடலைத் துளைக்கும் டிசம்பர் குளிரிலிருந்து தப்பிக்க கனமான உல்லன் ஸ்வெட்டர்களை அணிந்து கொண்டு டில்லிவாசிகள் நடந்து கொண்டி ருந்தனர்..

ஷாலினி சமைக்காமல் உட்கார்ந்து விட.. கார்த்திக் லுங்கியை மடித்துக் கட்டிக் கொண்டு சமையலறைக்குள் புகுந்தான்.. பூரி கிழங்கை தட்டில் போட்டு.. அவள் கையில் கொடுத்துவிட்டு அறிவுரையும் சொல்ல

“கொஞ்சமாவது அறிவு இருக்கா..?”
“என்னையேண்டி திட்டறே.. நான் என்ன பண்ணினேன்..?” “ஒன்றும் தெரியாத ஆசாமிதான்..” “நிஜமாகவே நான் அப்படித்தான் ஷாலினி..”

“கட்டின சேலையோட வந்தாளாம்.. உடனே என் தம்பி வாழ்க்கை கொடுத்துட்டானாம்.. என் நாத்தனாவுக்கு நூறு பவுன் நகை போட்டு கார் வாங்கிக் கொடுக்கிறேன்னு சொன்னாங்க.. ஏமாந்த இந்த சோணகிரி.. காதல்ன்னு

திருமண மண்டபம் ஒன்றில் அரவிந்தன்-ஷாலினியின் திருமண வரவேற்பு நடந்தது..
மண்டபம் முழுவதும் கூட்டம் நிரம்பியிருக்க.. ஷாலினி பெருமையாக உணர்ந்தாள்..
வரிசையில் வந்த உறவினர்களையும்..

“ஷால்…” “ம்ம்ம்…” எப்போதுமே அவன் ‘ஷால்…’ என்றால்… ‘நானென்ன சுடிதாரில் போடும் துப்பட்டாவா?’ என்று சீறுபவள்.. இன்று அமைதியாக ‘ம்ம்ம்’ என்றாள்.. அவளிடமான இந்த மாற்றம் அவனைக் கவர்ந்தது..

ஷாலினி, எதற்காக அரவிந்தன் அழைக்கிறான் என்று புரியாமலேயே அவனைப் பின்தொடர்ந்து மொட்டை மாடியின் படிகளில் ஏறினாள்.
அந்திவானம் அழகாக இருந்தது… கைப்பிடி சுவரில் அமர்ந்தான் அரவிந்தன்… அவனருகே…

“நீயும் ஷாலினியும் லீவு போட்டிருக்கிங்களா.. இல்லையா..? முதலில் அதைச் சொல்லு…”
விசாலாட்சி கோபத்துடன் கேட்டாள். ஷாலினி கை பிசைந்தாள். அரவிந்தன்… யலாமையுடன் அவளைப் பார்த்தான். “அந்த லீவை வேற

அறையில் ஊதுபத்தியின் இதமான நறுமணம் சூழ்ந்திருந்தது… கட்டிலில் மல்லிகை மலர்கள் பரவி… ஊதுபத்தியின் நறுமணத்தோடு தங்களின் நறுமணத்தையும் இணைத்து வாசனையைப் பரப்பிக் கொண்டிருந்தன.