Drama — நாடகம்

கௌசல்யாவின் முகத்தில் தெரிந்த துயரம் வார்த்தைகளில் சொல்ல முடியாததாக இருந்தது.. குற்றுயிராய் கிடக்கும் அடிபட்ட பறவையின் பார்வையை அவளிடம் கண்ட சக்திவேலின் இதயம் கனத்தது..

‘என்ன மாப்பிள்ளை..?” குரல் நடுங்க கேட்டார் ராமாமிர்தம்.. ‘கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னால உங்க மக வேலை பார்க்க ஆத்தை விட்டு வெளியே போகக் கூடாதுன்னு நீங்க சொன்னதாக நினைவு…”

மனோஜின் பார்வை.. ஓர் வித அலட்சியத்துடன் சக்திNலின் மீது படிந்தது..’ஆமாம்.. உன்கிட்ட அப்படி என்ன இருக்குன்னு.. இந்தக் குட்டி உன் பின்னால வந்திருக்கிறா..?”

தீபாதரனை ஒளியில் பெருமாளைப் பார்த்த கௌசல்யா மனம் உருக வேண்டிக் கொண்டாள்.. ‘நாராயணா.. வைதேகிக்கு கல்யாணம் ஆகப் போகிறது அவ.. புக்காத்தில் சந்தோசமா வாழனும்..’

‘தின ஒலி..’ என்ற பெயர் பொறிக்கப்பட்டிருந்த  கட்டிடத்திற்குள் கால் வைக்கும் போது கௌசல்யா பயந்தாள்.. சிறு சிறு மரத்தடுப்புகள் தனித்தனியாக

நெய்யின் நறுமணம்.. வீடெங்கும் வியாபித்திருந்தது.. அறைக்குள் வைதேகியை அலங்கரித்துக் கொண்டிருந்த கௌசல்யா..

‘உன்னை நினைத்ததில்லை… ஊனுருக நின்றதில்லை… காத்திருந்து சோர்ந்ததில்லை…
காத்திருக்க வைத்ததில்லை..

செந்திலுக்கு வைதேகியின் மீது ஒரு கண் உண்டு.. அவளது துடிப்பான பேச்சும்.. பார்வையும் அவனை ஈர்க்க.. அவளது துடுக்குத்தனத்திற்கு அவன் ரசிகன் ஆகிவிட்டான்.

கௌசல்யா உடல் வியர்த்துப் போனவளாக.. சட்டென்று எழுந்து படுக்கையில் அமர்ந்தாள்.. அவளால்.. அவளது  நினைவையே நம்ப முடியவில்லை..

இரவின் நிசப்தம் மனதிற்கு இதத்தைத் தர.. கௌசல்யா கண் மூடி உறங்க முயன்றாள்.. முடியவில்லை.. பக்கத்தில் அவள் மேல்  காலைத் தூக்கிப் போட்டு .. ஒன்றிப் படுத்திருந்த பூஜாவைப் பார்த்தாள்.. அவள் ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருந்தாள்..