Romance — காதல்

“அப்படியா கதை….?” “அப்படித்தான் கதை.. அதனால் அவரும் இவளை ஒரு சொல் சொன்னதில்லை.. இவளும் அவரை கிண்டலடித்ததில்லை…” “இதைப் பாருடா.. கல்லுக்குள்ளும் ஈரமா…?” “அவராவது தேவலாமே… இவ.. பூவுக்குள் பூகம்பம் கேஸு.. அவர் முன்னால் அமைதியானவளா மாறிட்டாளே..”

“இது நிச்சயம் உலக அதிசயத்தில் ஒண்ணுதான்…

விட்டால் ஆபீஸ் வாசலில் மத்தாப்பு கொளுத்தி கொண்டாடி விடுவார்கள் போல… அவ்வளவு உற்சாகம் கரைபுரண்டோடிக் கொண்டிருந்தது – அந்த ரிட்டயர்மெண்ட் பார்ட்டியில்.. “ஏய்ய்.. ஜஸ்கிரிம் சாப்பிடுங்கடி…” “புதுசா வேற

“நினைத்து… நினைத்துப் பேச உங்களால் முடியும்.. எனக்கு அது தெரியாது…” அவள் கடலைப் பார்த்து கொண்டே பேசினாள்.
“இப்ப நினைத்து.. நினைத்து.. நான் என்னத்தை பேசினேன்…?”

“இப்ப அதுதான் உங்களுக்கு வருத்தமா…?”
“எதுடி…?” “உங்களுக்குப் புரியவில்லையாக்கும்…?” “நிஜமாகவே புரியலை மிருணா…” “என் பெயரைச் சொல்லிக் கூப்பிடவேண்டாம்..”

முகிலன் எம்.பி.ஏ. என்ற நியான் எழுத்துக்கள் பொறிக்கப்பட்ட கேபினின் வாசலில் நின்று.. கதவை சன்னமாக ஒரு விரலால் தட்டினாள் மிருணாளினி… “யெஸ்.. கமின்…” முகிலனின் குரல் அழைத்தது… அறைக் கதவைத் திறந்து

அந்த அலுவலகத்திலிருக்கும் அனைவராலும் ‘ஹீரோ’ என்று அழைக்கப்பட்ட முகிலன் – பொறுப்பான பதவியிலிருப்பவன்… அந்த அலுவலகத்தை கட்டி மேய்க்கும் பெர்ஸனல்  மேனேஜர்.. அவனைத் தொடர்ந்து வந்த

“ஹாய்.. ஹாய்.. ஹாய்…” என்று ஆரவாரித்த படி அந்த ஹாலுக்குள் பிரவேசித்தாள் ஜென்ஸி… சிறுசிறு மரத் தடுப்புகளுக்குள் தங்கள் முன்னாலிருந்த கம்ப்யூட்டருடன் கதை பேசிக் கொண்டிருந்தவர்கள் நிமிர்ந்தார்கள்.

“குழந்தையும் தெய்வமும் கொண்டாடும் இடத்திலேன்னு சொல்வாங்க.. வொய்பும் குழந்தை மாதிரிதாண்டா.. மத்தவங்களுக்கு அவங்க மெச்சூரிட்டியான வுமன்.. ஹஸ்பெண்டுக்கு கைக்குழந்தை..

சன்னமான விசிலுடன் எம்.டி அறைக்குள் நுழைந்த பரணிதரனை விரக்தியுடன் பார்த்து வைத்தான் இளங்கோ.. “ஹாய் இளங்கோ.. ஹவ் ஆர் யு..?” என்றபடி நண்பனின் தோளில் ஓங்கி ஒர் தட்டு தட்டி விட்டுச் சுழல்