Drama — நாடகம்

‘திஸ் இஸ் மை சேலன்ஜ்…’ சந்தியாவின் மனக் கண்ணில் கட்டை விரலை உயர்த்தியபடி கண்களில் சவாலுடன் நின்று கொண்டிருந்த ரகுநந்தன் உருவம் தெரிந்தது… ‘யாரிடம் சவால் விடுகிறான்..?’ சந்தியா நிமிர்ந்து

‘என்னது…?’ மனதுக்குள்ளேயே கேட்டபடி உறைந்து போய் நின்றாள் சந்தியா… ‘இவன் என்ன சொல்கிறான்..?’ தன் காதுகளில் விழுந்த வார்த்தைகளை அவளால் நம்ப முடியவில்லை.. இது கனவா.. இல்லை நிஜமா..

“அவன் யார்..?” அவளுக்குப் பின்னாலிருந்து வந்த கம்பீரமான குரல்.. அவளுக்குப் பரிச்சயமான குரலைப் போல இருந்ததில் திரும்பிப் பார்த்தாள் சந்தியா… விலையுயர்ந்த வெளிநாட்டுக் காரின்மீது சாய்ந்து

மணலில் கால் புதைய நடந்தாள் சந்தியா.. பக்கத்தில் ஸ்டைலாக நடக்க முயன்ற அபிஷேக்கிற்கு அது முடியாமல் போனது.. கடற்கரை மணலில் அவனால் ஸ்டைல் காட்ட முடியவில்லை… “ஷீ தடுக்கும் அத்தான்…”

அபிஷேக் கள்ளுண்ட வண்டானான்.. இரவு.. பகல் தெரியாமல் அவனை சந்தியாவின் அண்ணன் தூங்க வைத்து விட்ட கொடுமையினை சந்தியாவின் அந்த ஒற்றைப் புன்னகை நிவர்த்தி செய்து விட்டது.. அவன்

சந்தியா உற்சாகமாக கல்லூரிக்குப் போனாள்.. வீட்டுக்கு வந்திருக்கும் அபிஷேக்கின் நினைவில்.. கல்பனாவைப் பற்றி நினைக்க மறந்து விட்டாள்.. வகுப்பு நடந்து கொண்டிருந்த போது அவளருகே இருந்த

அபிஷேக் பேசவில்லை.. அவன் செவிகளில் சுதர்சனத்தின் பேச்சு ஏறவேயில்லை.. அவன் ஏதோ மந்திர சக்திக்கு கட்டுப் பட்டவனைப் போல சந்தியாவையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.. சுதர்சனத்தின் முன்னால்

அன்று முழுவதும் ரகுநந்தனின் திமிர் நிறைந்த பேச்சும்.. முகமுமே சந்தியாவின் மனதில் வலம் வந்தன.. ‘கொஞ்சம் கூட மனம் உறுத்தாம பேசுகிறானே..’ அவளுக்குத்தான் மனம் தாங்கவில்லை.. அந்த மனப் போராட்டத்தில்

ரகுநந்தன் சூழல் நாற்காலியில் சாய்ந்து அமர்ந்தான்.. அவனின் அந்த தோரணையில் எரிச்சல் பட்டாள் சந்தியா.. அதை அவளின் முகம் வெளிப்படையாகக் காட்டியதில் அவன் பாதிக்கப் பட்டான்.. அவன்

எந்த ரகுநந்தனைப் பற்றிய நினைவில்.. ரத்தம் கொதி..கொதிக்க.. இடியாப்பத்தை சாப்பிட வேண்டும் என்பதை மறந்து.. அதில் சந்தியா கோலம் போட்டுக் கொண்டிருந்தாளோ.. அந்த ரகுநந்தனைப் பற்றி அவளைப் பெற்ற…