Family — குடும்பம்

வீட்டுக்குப் போகாமல் அரவிந்தன் கிழக்குக் கடற்கரைச் சாலையில் காரைத் திருப்பவும் தான்யா முகம் சுளித்தாள்.. “வாட் இஸ் திஸ்..?”
“உன்னோடு பேசனும்..” “எதைப்பத்தி..?”
“என் காதலைப் பத்தி..” “அதுக்கான பதிலை

“தான்யா.. மாணிக்கத்துக்கு வொர்க் இருக்கு.. நீ அரவிந்தனோட ஜாயின் பண்ணிக்க…”
சோமசுந்தரத்தின் இந்த வார்த்தைகளில் மனம் குன்றிப் போவாள் தான்யா.. “இப்படி பேசாதே..” என்று எப்படி அவரிடம் ல்வது..?

கண்ணன் மும்பைக்கு பறந்து விட்டான்.. தான்யாவை தனிமை சூழ்ந்தது.. அவளைச் சுற்றியிருந்த மற்ற மாணவ.. மாணவிகளின் கலகலப்பான பேச்சுச் சப்தம் அவள் செவிகளை எட்டவே இல்லை.. சோர்ந்து போய்

“எங்கே போறோம் கண்ணன்..?” தான்யா அறுபதாவது முறையா இந்தக் கேள்வியைக் கேட்டுவிட்டாள்.. “சொன்னாத்தான் வருவியா..?” இதுதான் கண்ணனின் பதிலாக இருந்தது.. சந்தடிகள் நிறைந்த புறநகர்

“கண்ணன்..” அவள் பேசுவதை அவன் புரிந்து கொள்ள வேண்டுமே என்ற தவிப்பில் அவள் குரல் நடுங்கியது.. “ம்ம்ம்..” அவனது முணுமுணுப்பிலிருந்து.. அவனது மனநிலை என்னவாக இருக்கக்கூடும் என்று அவளால்

அதே கடற்கரை.. அலையடித்த கடலலை… சற்றுத் தள்ளி மணலில் காலைக் காட்டியவாறு.. அமர்ந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள் தான்யா.. சற்று இடைவெளி விட்டு கோகுலக் கண்ணன் அமர்ந்திருந்தான்.. “சொல்லுங்க..” என்றாள்

“கண்ணன் முகம் பார்த்த கண்கள்..
மன்னன் முகம் பார்ப்பதில்லை..
கண்ணனுக்கு தந்த உள்ளம் இன்னொருவர் கொள்வதில்லை.. கண்ணன் வரும் நாளில் கன்னி இருப்பேனோ.. காற்றில் றைவேனோ…”

சோமசுந்தரம் கொடுக்கும் சம்பளம் மாணிக்கத்திற்குத் தேவைதான்.. அதைவிடத் தேவை தான்யலட்சுமியின் சந்தோசம்…
அந்த மழை நாளிற்கு அடுத்த நாள் அவளை அழைத்து வருவதற்காக காலேஜிற்குப் …

‘எனக்கு நீ இணையா..’ என்ற விதத்தில் பார்த்தவனின் விழிகளில் தெரிந்த கர்வத்தை வீழ்த்தாமல் கல்லூரிக்குள் செல்ல முடியாது என்று தான்ய லட்சுமிக்கு தோன்றிவிட்டது..
அத்தோடு “மிஸ்டர் அரவிந்தன்.. நீங்க சொன்ன

“நீ தாராளமாகப் படிக்கலாம்.. ஐ ஹேவ் நோ அப்ஜெக்சன்..” அவன் தாராள மனதுடன் சொன்னபோது.. ‘அதை ஆட்சேபிக்க அவன் யார்..’ என்ற கேள்வி அவள் நெஞ்சில் எழுந்தது… “உனக்கு விருப்பப்பட்டதைச்