Romance — காதல்

கண்ணாடியில் தெரிந்த தன் பிம்பத்தை திக் பிரமையுடன் பார்த்தாள் வந்தனா.. மணப் பெண்ணின் அலங்காரத்தில் தேவதையைப் போல ஜொலித்தாள்.. சற்று நேரத்தில் பெண்ணழைக்க வந்து விடுவார்கள்..

“அவன் சொல்கிறது நியாயம்தானே மீனாட்சி..” விசுவநாதனின் பேச்சுக்குப் பதில் சொல்லாமல் மீனாட்சி காய் வெட்டுவதில் கவனமாக இருந்தது விஸ்வநாதனுக்கு வேதனையை அளித்தது.. இதுபோல

கண்ணாடிக் கதவுகளுக்கு அப்பால் தெரிந்த தஞ்சை மாநகரம் ஜெக ஜோதியாக ஒளிர்ந்தது.. சும்மாவா தஞ்சை சோழவளநாட்டின் தலைநகரமாக கோலோச்சியது..? என்று நினைத்துக்

வெந்நிற விளக்குகள் ஒளிர்ந்து கொண்டிருந்தன.. தரையின் டைல்ஸீம் சுவரின் பெயிண்டும் அழுத்தமான வெண்மையில் இருந்ததில் ஹைடெக் சூழல் பேங்கில் பரவியிருந்தது.. வழக்கம் போல அனைத்து

தமக்கையின் தவிப்பை உணராத மக்குத் தம்பியாக இருந்தான் வருண்.. அவனுடைய ஆதர்ச நாயகன்.. அளவளாவத் தகுதி வாய்ந்த குரு.. அவனுடன் இருக்கிறான் என்பது மட்டுமே மகிழ்வைக் கொடுக்க.. அவன் வாய் வலிக்கப்

மொட்டை மாடியில் குறுக்கும் நெடுக்குமாக நடந்தபடி படித்துக் கொண்டிருந்தாள் வந்தனா.. மாடிப்படியில் ‘தொம், தொம்’ எனக் காலடியோசையும், அதைத் தொடர்ந்து பேச்சுக் குரல்களும் கேட்டன.. வந்தனாவின் நடை…

அன்று முழுவதும் விவேகானந்தனின் கண் பார்வையில் பட்டு விடாமல் ஜாக்கிரதையாக ஒதுங்கியிருந்தாள் வந்தனா.. அவனுடன் வம்புச் சண்டை போடுவதென்றால் அவளுக்கு அல்வாச் சாப்பிடுவதைப் போல இருக்கும்.. காலையில்

இரவு முழுவதும் தூங்காமல் உழன்று கொண்டிருந்த வந்தனாவுக்கு கண் எரிச்சல் வந்திருந்தது.. ஒற்றைக் கேள்வியைக் கேட்டு விட்டு அவன் போய் விட்டான்.. இவள்தான் தூக்கத்தை தொலைத்து விட்டு

வந்தனாவுக்குத் தலை சுழல்வதைப் போல இருந்தது.. அடுத்து அவன் கேட்ட கேள்வி அவளை நிலைகுலையச் செய்தது.. “ஏன் அப்படிச் செய்த..?” என்றவன் அவளது விழிகளுக்குள் உற்றுப் பார்த்து.. “என்மேலே

மெலிதான தூறல் போடத் துவங்கியிருந்தது.. சிலுசிலுவென மழைக்காற்று மேனியைத் தழுவ.. காற்றுடன் கலந்து வந்த மண்வாசனை நாசியில் நுழைந்தது.. மழை தரும் மண்வாசனைக் கென்றே தனி மணம் உண்டு..