Drama — நாடகம்

‘குளிராதா..?’ பரிதவித்தாள் அர்ச்சனா..
ஸ்வெட்டர் கூட அணியாமல் வெறி பிடித்தவனைப் போலத் தோட்டத்தில் உலவிக் கொண்டிருந்தான் மூர்த்தி.. ஹாலின் சோபாவில் தலைமீது கை வைத்து

அப்படியொரு உக்கிர முகத்தை அதுவரை அவள் கண்டதில்லை.. அவளைச் சுற்றியிருந்த கெட்டவர்கள் சிரித்தே கழுத்தை அறுக்கும் ரகத்தைச் சேர்ந்தவர்கள்.. தேனினும் இனிய குரலில் நைச்சியமாகப் பேசிக் காரியத்தைச்

ஸ்வெட்டரை மீறித் துளைத்த குளிரை விரும்பி அனுபவித்தாள் அர்ச்சனா.. காட்டன் புடவையும், ஸ்வெட்டரும், தலையைச் சுற்றிக் கட்டப்பட்ட ஸ்கார்ஃபுமாக ஸ்கூட்டியில் செல்லும்போது தன்னைக்…

‘அப்பாடா.. கணக்கு ஒரு வழியா டேலியாகிருச்சு..’ நிம்மதியுடன் கம்யூட்டருக்கு சட்-டவுன் கொடுத்தாள் அர்ச்சனா.. சீட்டை விட்டு எழுந்து ஹேண்ட் பேகில் இருந்த ஸ்வெட்டரை அணிந்து கொண்டு பேக்கை

ஓ.. இவங்க உங்க ரிலேட்டிவ்வா..?” வயதில் சிறியவளாக இருந்தாலும் அவள் மூர்த்தியின் சொந்தக்காரப் பெண் என்பதால் மரியாதையுடன் விளித்தார் பெரியவர்.. அந்த மரியாதை தனக்குரியது அல்ல என்பதில்

“இந்த வீடுதானே..?” காரைச் சாலையில் ஓரம்கட்டி நிறுத்திய மூர்த்தி கேட்டான்.. ‘ஆம்’ எனும் விதத்தில் தலையை அசைத்தாள் அர்ச்சனா..  “வீடு பூட்டிக் கிடக்கே..” மூர்த்தி சுட்டிக் காட்டினான். அர்ச்சனாவின் முகத்தில்

அர்ச்சனாவிடம் சாத்வீகமான அமைதி தென்பட்டது.. மெலிதான தென்றலின் வருடலில் அழகான பூவொன்று அசைவதைப் போல அவளது நடமாட்டம் இருந்தது.. அவளைப் பார்க்கும் போது மனதில் இனம்

“தெருக்காரங்க ‘என் வீட்டுக்கு வா’ன்னு சொல்லிப் போட்டி போட்டுக்கிட்டுக் கூப்பிடத்தான் செய்தாங்க.. எனக்குத்தான் யார் வீட்டுக்கும் போக மனமில்லை..” சோர்ந்த குரலில் துயரத்துடன் சொன்னாள் அர்ச்சனா..

அர்ச்சனாவுக்குக் குமட்டிக் கொண்டு வந்தது.. இப்படியும் மனிதர்கள் இருப்பார்களா..?
“ச்ச்சீ..” என்றாள் அருவெறுப்பாக.. “நீ இப்படி மாய்மாலம் பண்ணுவேன்னுதான் இன்னைக்கு ஒருநாள் மட்டும் உன்கூட இருக்கறேன்னு இவர்

“என்ன..?” “ஆமாம் சித்தி.. இந்த வீட்டு மேல எழுபது லட்சத்துக்கு மேல லோன் வாங்கியிருக்கோம்.. இப்ப அது வட்டியும் முதலுமாச் சேர்ந்து ஒரு கோடியைக் கூடத் தாண்டலாம்..” லீலாவதியின் முகம் பார்க்காமல்